ژیان در ایران

اتومبیل ژیان برای رفت و آمد های درون شهری مناسب بود و همچنین به دلیل کوچک بودنش برای یک خانواده کم جمعیت طراحی گردیده بود .

این خودرو دارای قیمتی پایین بود و هزینه اندکی برای نگه داری از این خودرو لازم بود .

در این بین چیزی که این خودرو را محبوب کرده بود مصرف پایین خودرو و قیمت ارزانش بود .

این خودرو در اواخر  سال 1340 در شرکت سایپا در ایران به تولید رسید .

ژیان برای سال ها در یک مدل و به صورت سواری هاچ بک تولید می شد اما پس از سال ۱۳۵۳ بر تنوع مدل ژیان های تولیدی افزوده شده و مدل وانت این خودرو با نام “ژیان مهاری” و “ژیان پیکاپ” (وانت اتاق دار) تولید شد

این خودرو به نوعی رقیب “پیکان” تولیدی در شرکت ایران خودرو بود. البته ژیان کوچک تر از پیکان بوده و به دلیل حجم موتور پایین تر، قیمت کمتری نیز نسبت به پیکان داشت. در اوایل تولید این خودروها در ایران، پیکان به قیمت حدود ۱۷ هزار تومان و ژیان به قیمت حدود ۱۲ هزار تومان به فروش می رسید.

پایین بودن حجم (قدرت) موتور ژیان موجب شده بود که این خودرو از توان لازم برای حرکت در خیابان های سربالایی برخوردار نباشد به همین دلیل خانواده هایی که از وضع مالی مناسب تری برخوردار بودند پیکان را به ژیان ترجیح می دانند به ویژه آنکه ژیان چندان مناسب تردد در جاده های بین شهری نبود.

البته یکی از ویژگی های مثبت ژیان، سیستم تعلیق منحصر به فرد این خودرو در مقایسه با تکنولوژی روز آن زمان بود. سیستم تعلیق این خودرو بصورت دو استوانه است که در زیر خودرو قرار دارد. در واقع این دو استوانه حکم نوعی کمک فنر را داشت که در طول خودرو قرار گرفته و هر کدام از استوانه ها به یکی از چرخ ها متصل می شود.

بخاطر استفاده از همین سیستم تعلیق، سواری ژیان در موانع و دست اندازها تا حد زیادی نرم و راحت بود و از تکانه های شدید خودرو در جاده های ناهموار خبری نبود. ویژگی منحصر به فردی که البته در پیکان تولیدی آن زمان وجود نداشت.

با وجود مزایای ژیان تولید این خودرو پس از سال ۱۳۵۷ به تدریج متوقف شد به گونه ای که شرکت سایپا رنو 5 را جایگزین این خودرو کرد. پس از آن نیز پراید جایگزین رنو 5 شد.

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید